نوشته‌ها

چگونه خشم مان را کنترل کنیم؟

این موضوع سوال خیلی از شما عزیزان است که ما چطور خشم خودمان را کنترل کنیم ؟ خب در ابتدا باید گفت که این یک پرسش کوتاه و کلی است که پاسخی به مراتب بلند و جزئی نگرانه را در خود جای داده است. پس اجازه بدهید در همین ابتدای کار برویم به سراغ دو تعریف از دو متغیر مهم در این مبحث یعنی: کنترل و خشم

بگذارید با خشم شروع کنم، خشم یک هیجان منفی اما سالم است چرا که واقعیت زیستی انسان مکانیسم های عصبی برای هیجانی چون خشم هم در مدار خود تعریف کرده است . یعنی انسان می تواند همانطور که لبخند می زند ، غمگین می شود ، خشمگین هم بشود. هر اتفاق و رخدادی چنانچه درست در مغز ما پردازش شود یعنی ما تجزیه تحلیل سازگازانه ای از آن اتفاق در تفکر خود ایجاد کنیم ، به مساله پیش رو متعادل تر و منعطف تر بنگریم متعاقبا نیز هیجانی سالم و سازنده از خود نشان می دهیم. لذا خشم سیری مزمن دارد یعنی می تواند در عرض چند دقیقه به گونه ای وخیم و مخرب تغییر شکل دهد و سیری مزمن به خود بگیرد ما در این لحظه با هیجانی بنام خشم ناسالم مواجه می شویم که در اشکال تکامل یافتته تر به ترتیب تبدیل به عصبانیت و پرخاشگری می شود. خب اینطور که گفنه شد هیجانات ما بسیار تحت تاثیر باورهایی هستند که در سر خودمان پرورش داده ایم.

حال برویم به سراغ تعریف دوم یعنی( کنترل )، در اینجا کنترل یعنی تلاش برای مسلط شدن برروی یک متغیر بیرونی یا درونی تنش زا به منظور کاهش مخاطرات تهدیدکننده حیات. اما حقیقتا تسلط اینگونه اتفاق نمی افتد ، بگذارید از یک مثال شروع کنم ، فرض کنید به سفری تابستانه رفته اید و در طول مسیر مرتبا آب می نوشید و تا رسیدن به مقصد یا حتی جاییکه سرویس بهداشتی در اختیار شما قرار دهد فاصله زیادی دارید و حجم بالای مصرف آب باعث شده تا شما احساس ناراحتی آزاردهنده ای در مثانه خود داشته باشید به این ترتیب باید خود را تحت این فشار کنترل کنید تا به اولین سرویس بهداشتی برسید . خب فکر می کنید چه اتفاقی در این بین خواهد افتاد ؟ چه آسیب های ثانویه ای را متحمل خواهید شد؟ پس چه کنیم؟ بهتر است یاد بگیریم تا به جای کنترل از اصطلاح مدیریت استفاده کنیم ، به مثال قبلی بر می گردیم چنانچه شما نوشیدن خودتان را مدیریت می کردید مجبور به تحمل یا کنترل آن وضعیت  نبودید.

کنترل بالاخره جایی از دست ما خارج می شود و معلوم نیست چه اتفاق های ناگواری را در ابعاد مختلف زندگی می تواند رقم بزند.

نتیجه اینکه خشم اگر سالم تجربه و ابراز شود نه تنها مشکلی ندارد که یک واکنش انطباقی حیاتی است . خشم سالم نیازمند این است که روی نظام باورهای خودمان کار کنیم البته زیر نظر یک روان شناس و رواندرمانگر متبحر و ذبده ضمن اینکه مطالعه هم در کنارش فراموش نشود. تغییر کردن سخت اما شدنی است،شما هم می توانید.

نویسنده عماد شاه صفی/ روان شناس بالینی

مصاحبه دکتر امین رفیعی پور درخصوص روز جهانی آگاهی از اتیسم

کلینیک روانشناسی به نقل از نمانامه:

روز دوم آوریل مصادف با ١٣ فروردین «روز جهانی آگاهی از اتیسم» نامگذاری شده است. و امسال با شعار «آموزش با کیفیت و فراگیر برای همه» توسط سازمان بهداشت جهانی انتخاب گردید.

به گزارش روابط عمومی بنیاد امور بیماریهای خاص طی مصاحبه با دکتر امین رفیعی پور دکترای تخصصی روانشناسی سلامت و مشاور رئیس بنیاد امور بیماریهای خاص به این موضوع پرداخته شد. رفیعی پور درباره بیماری اتیسم گفت:

اتیسم یک اختلال عصبی رشدی است و فرد را با مشکلاتی در ارتباطات اجتماعی مواجه می کند. درست است که اتیسم اختلال جدیدی نیست اما چون بسیاری از افراد جامعه از این اختلال اطلاع کافی ندارند، برگزاری روز جهانی اتیسم موجب افزایش آگاهی و اهمیت آن در اجتماع می شود.

وی با اشاره به اینکه اتیسم یک اختلال ژنتیکی است، افزود: بیماری اتیسم اگر به موقع تشخیص داده شود، به طور موثر قابل درمان است. اما عدم آگاهی از آن، مشکلات عدیده ای را برای فرد دارای اختلال اتیسم و خانواده آنها به وجود می آورد. و شاید برخورد مردم با این موضوع عادی نباشد و متاسفانه چالش ها و نابرابری های جهانی را که مردم پس از همه گیری با آن مواجه هستند از جمله رفتار نابرابر، توزیع درآمد، سیستم بهداشتی ناکافی، مشکلات متعددی به وجود آورده است.

رفیعی پور در ادامه گفت: در سالهای اخیر به دلیل بحران بیماری کرونا و کاهش یا قطع ارائه خدمات اجتماعی بیش از گذشته این نابرابری آشکارتر و جدی تر شده است و ما باید در خصوص حقوق و رفاه اجتماعی افراد دارای معلولیت، از جمله افراد دارای اختلال اتیسم که از الزامات ساخت دنیایی بهتر است کوشا باشیم.

وی در خاتمه تاکید کرد: نیاز است نظام آموزشی فراگیر و برنامه های آموزشی مناسب ایجاد کنیم تا بر اساس آن دانش آموزان دارای اختلال اتیسم با مسیر آموزشی مناسب با شرایطشان دسترسی پیدا کنند. و همچنین امکانات فن آوری مناسب برای افراد مبتلا به اختلال اتیسم را توسعه داده تا بتوانند زندگی مستقلی در جامعه داشته باشند